Hidâyete ermek için; Habîbullah, verdi imkân!
Habîb ne demek? Düşünse; kemâlini anlar, insân.
Yâ Rab! büyük nebîdir O; köleleri, olur sultân!
Bir kalbe sevgisi dolsa; eder envâr, ondan feyzân.

Niye görünmüyor o şems? A’mâ olmuş, bütün cihân,
Sonsuz ni’met, büyük şeref; Onu sevmekde, bî-gümân.
Onun sevgisine vallah; mâlım, cânım olsun kurbân!
Şekerin tâdını bilmez; ağzına koymıyan bir ân.

Günâhkârım, yüzüm kara; fekat kalbim, aşkla lem’ân.
Aşkîle pek çok yaş dökdüm; şâhiddir, hâk-i Erzincan!
Bu sevgi, cürme son verdi; hâlim oldu, nâle figân.
Bilinmez son nefes, ammâ; se’âdete budur nişân!
Ni’met, Onu sevmek imiş; oldu bana şimdi ıyân!
Habîbin yanında olsun; bu aşkı bizlere sunan!

1960 Mîlâdî 1380 hicrî

Erzincan

Ed’ıye-i meşhûre:
Ehl-i sünnet âlimlerinden seçilmiş düâlar:

E’ûzü billâhi mineşşeytânirracîm, e’ûzü billâhissemî’il’alîm. Bismillâhirrahmânirrahîm. Bismillâhillezî lâ-yedurru ma’ asmihî şey’ün fil-erdı velâ fissemâ’ ve hüvessemî’ul’alîm. Yâ Allah, yâ Allah, yâ Rahmân, yâ Rahîm, yâ men nusibet ileyhil’azametülebediyyetü veddeymümiyyetüs-sermediyyetü tekaddeset esmâüke ve tenezzehet an müşâbehetil-emsâli zâtüke. Yâ Allah bike tehassantü ve bi-Abdike ve Resûlike Muhammedin sallallahü teâlâ aleyhi ve selleme istecertü. Yâ Afüvvü, yâ Kerîm, fa’fü annî verhamnî ente Erhamürrâhimîn, teveffenî müslimen ve elhıknî bissâlihîn. Allahümmagfir lî ve li-vâlideyye ve li-ecdâdî ve ceddâtî ve li-ihvetî ve ehavâtî ve li-âbâî ve ümmehât-i zevcetî ve li-ihvetî ve ehavâtî ve lil-mü’minîne vel-mü’minât ve li-üstâdî Abdülhakîm-i Arvâsî “rahmetullahi teâlâ aleyhim ecma’în”. Allahümmagfir lil-mü’minîne vel-mü’minât el-ahyâ-i minhüm vel-emvât birahmetike yâ Erhamerrâhimîn. Allahümmagfir verham ente Erhamürrâhimîn teveffenî müslimen ve elhıknî bissâlihîn. Estagfirullah, estagfirullah, estagfirullah el’azîm ellezî lâ ilâhe illâ hüv elhayyelkayyûme ve etûbü ileyh, tevbete abdin zâlimin li-nefsihî lâ yemlikü li-nefsihî mevten ve lâ hayâten ve lâ nüşûrâ.